21 Eylül 2013 Cumartesi

Şiir değil, mektup.

Tam altı ay sonra bir şey yazıyorum buraya...
Sitem hâlâ yok. Bu hafta onu halledeceğim. Sabahın köründe uyandım. Ketil Bjornstad açtım. Kahvemin dibi duruyor yanımda. Öyle hızlıca, bunları yazdım, şiir değil, mektup:

Ses veriyorum:
“Kooooooooooork!”
çünkü dünya kötü bir yer.

artık peşini bırakacaklar, bu sözü onlardan aldım.
kimse kimseyi kovalamayacak, öldükleri anlamına geliyor olabilir.
Bunun için üzüleceğimizi hiç sanmıyorum.
yapamıyoruz. Başka türlüsün ama farklı değilsin.
Nasıl oluyor dersen, oluyor işte. Kabul et
ikimizin hayatı da başka türlü olabilirdi.
O zaman mutlu bile olurduk. Düşünsene mutlu olurduk.
Neyse ki neşeli insanlarız vesselam. Yoksa çekemezdik kendimizi.
Belki kâinatta yerimizi yadırgamışızdır. Big Bang!
Eeeeeeh, yetti beeee!
Belki kâinat yerinden sıkılmıştır. Kâinat belki yerinden
o kadar sıkılmıştır ki… Big Bang!
Dünya belki
bu sıkıntıdan doğmuştur.
Bunu sana anlatsam bilmiyorum
her şey mümkün
hiçbir şey değil.

Allah’ım sen de dünyada olsan inan ki delirirdin.
Aklıma mukayyet ol diyemem ama
kalbimi biraz korusan, fena olmazdı.
Yine de
eyvallah…

Hiç yorum yok: